Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

...Η ιστορία της (no2)...

(Να σημειώσω ότι οι αναρτήσεις που θα κάνω με τίτλο: <<η ιστορία της>>, δεν έχουν  σχέση με εμένα! Είναι οι πρώτες λογοτεχνικές μου προσπάθειες! Ενδιάμεσα θα κάνω και προσωπικές αναρτήσεις αλλά με άλλους τίτλους)!

...Περπατώντας στο άχαρο μικρό της σπίτι άρχισε να το παρατηρεί καλύτερα! Τέσσερα χρόνια ζούσε σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους αλλά ποτέ δε τους είχε παρατηρήσει έτσι! Είδε τα χρώματα των τοίχων, τις αράχνες στις γωνίες που πάντα ανέβαλε να καθαρίσει, αυτή ούτε τις αράχνες της ψυχής της δε τολμούσε να διώξει, θα καθάριζε αυτές! Και καθώς παρατηρούσε, το μάτι της έπεσε στο κομοδίνο με τις κορνίζες, όλη της η ζωή σε στιγμιότυπα! Στάθηκε σε μια φωτογραφία που ήταν μικρή, ήταν δεν ήταν πέντε χρονών! Φορούσε ένα καρπουζί φουστανάκι και τα χείλη της ήταν πασαλειμμένα με παγωτό! Το κεφαλάκι της το στόλιζε ένα ψάθινο καπέλο που στις άκρες του κρεμόντουσαν δύο κατακόκκινα κερασάκια! Όμως αυτό που της τσίμπησε τη ψυχή ήταν η έκφραση της, τόσο χαρούμενη, τόσο αθώα, τόσο μακρινή από την σημερινή...
    Δακρυσμένη θυμήθηκε εκείνη τη μέρα που τραβήχτηκε η φωτογραφία, Αύγουστος μήνας, έξω ζέστη λιοπύρι και ο πατέρας της αποφάσισε να τη πάει μια βόλτα  να φάνε παγωτό! Θυμήθηκε ακόμη τη χαρά που ένιωσε εκείνη την ώρα! Ήταν η πρώτη φορά που δεν την ένοιαζε ούτε λίγο η απουσία της μητέρας της, ίσως ήταν η πρώτη φορά που χάρηκε που τους είχε εγκαταλείψει αλλά κατευθείαν ένιωσε ενοχές που άφησε τον εαυτό της να σκεφτεί κάτι τέτοιο για τη μητέρα της! Για μια μητέρα όμως που ποτέ δε νοιάστηκε αν είχε παιδί...
    Μπήκαν στο αμάξι και ξεκίνησαν για μια παραθαλάσσια τοποθεσία λίγο έξω από τη πόλη! Θυμάται ακόμη πως από την ανυπομονησία της είχε φορέσει ανάποδα το καρπουζί της φορεματάκι και ο μπαμπάς της γελούσε. Όταν έφτασαν εκεί ο πατέρας της τη σήκωσε στα χέρια και κοιτώντας την μες τα μάτια της είπε: <<πάντα θα είμαι εδώ για σένα, ότι κι αν συμβεί>>, δεν ήξερε ο καημένος πως η μοίρα τον είχε ακόμη στο στόχαστρο, δεν ήξερε... 
    Αφού έκαναν τη βόλτα τους κάθισαν σε ένα μαγαζάκι, το πιο γραφικό που υπήρχε στη περιοχή, ακόμη θυμάται το όνομα του: ΚΥΡ ΜΕΝΤΙΟΣ! Κάθισαν εκεί και παρήγγειλε αυτή ένα παγωτό και αυτός έναν μέτριο ελληνικό! Μέτριο όπως όλα στη ζωή του. Παλιά τον λυπόταν, κ.Μέτριο τον έλεγε, θεωρούσε πως όλα στη ζωή του ήταν μέτρια! Τώρα που μεγάλωσε πόσο επιζητούσε να είχε κι αυτή μια μέτρια ζωή! Τις χόρτασε τις αναταραχές, φτάνει!
   Αλλά έτσι είναι αν έχεις γεννηθεί να ζεις στα άκρα με αυτά θα πορευτείς! Λες και ο θεός σου έχει γραμμένη μια διαδρομή, ή αυτή θα πάρεις και θα αντέξεις ή άντε στο καλό σου λέει! Αλλά αυτή δεν άκουσε, της άρεσε πάντα να αντιδρά, να προκαλεί, να τα διαλύει όλα και σαν ένας άλλος φοίνικας να αναγεννάτε από τις στάχτες της! Νόμιζε πως πάντα θα είχε μια επόμενη ευκαιρία  αλλά τι είναι οι ευκαιρίες αγάπη μου, πασατέμπος να σου προσφέρεται σε κάθε γωνιά του δρόμου;...
   

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

...Η ιστορία της (no1)...

 
 ...Σηκώθηκε το πρωί, στο στόμα της είχε ακόμη την πικρή γεύση των όσων άκουσε εχθές! Μια γεύση που έφτανε μέσα στα σωθικά της και την μόλυνε! Δε μπορεί να είναι αλήθεια σκέφτηκε και τσίμπησε το μάγουλο της να σιγουρευτεί! Ήταν αλήθεια όμως όλα όσα φοβόταν, όλα όσα απέφευγε ήταν εκεί και της ζεμάτιζαν τη ψυχή!
    Σηκώθηκε από το κρεββάτι νωθρά, θολωμένη ακόμη από τις χιλιάδες σκέψεις, ζήτημα αν είχε καταφέρει να κοιμηθεί μια ώρα! Όταν στυλοβάτησε στα πόδια της κόντεψε να πέσει, ίσα που πρόλαβε να κρατηθεί από τη καρίνα του κρεβατιού. << Και δεν έπεφτα να ησυχάσω;>> σκέφτηκε! Είχε συνηθίσει να πέφτει όλη της τη ζωή, να βρίσκεται σκυμμένη στις ορέξεις του καθενός που ερχόταν να απομυζήσει ότι υπήρχε μέσα στη τρυφερή της ψυχή! Κι αυτή όλο έδινε, έδινε, δε χαλούσε χατίρι ποτέ σε κανέναν!
   Πολλές φορές τα βράδια, όταν καθόταν μόνη της στη μοναξιά του μικρού σαλονιού της πίνοντας ένα ποτηράκι φτηνό καμπερνέ, μονολογούσε τα ονόματα όσων είχε δώσει ένα κομμάτι από τη ψυχή της! Μπορεί να της έπαιρνε καμιά ώρα να τα απαριθμεί και πάλι ξεχνούσε κάποια. Έπειτα όταν προσπαθούσε να θυμηθεί τα ονόματα αυτών που της είχαν δώσει αυτηνής, γιατί δε της ερχόταν ούτε ένα; Κι αυτό το ένα ποτηράκι καμπερνέ γινόταν τρία και τέσσερα!
    Έτσι με αυτές τις σκέψεις πέρασε το πρωινό της και πλανιόταν σαν την άδικη κατάρα μέσα στο μικρό της σαλονάκι...

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

...Γυρισμός...


...Ξύπνησα σήμερα βεβιασμένα από έναν ύπνο βουβό, αγχωτικό! Ξύπνησα και θυμήθηκα πόσες δουλειές είχα να κάνω! Ένα αίσθημα αναβλητικότητας πλημμύρισε όλο μου το κορμί!
Ξαφνικά θυμήθηκα ποια είμαι, επαναπροσδιόρισα τον εαυτό μου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα! Αναρωτήθηκα αν τα καταφέρνω, αυτά είναι που θέλεις να κάνεις Κατερινάκι; Ρώτησα τον εαυτό μου!
Αλλά ακόμη και αυτός δεν είχε απάντηση να μου δώσει!
Ξύπνησα σήμερα βαριά, νωθρά, με ένα βλέμμα κενό!
Είσαι άραγε εσύ αυτή που ζεις ή η απομίμηση του εαυτού σου;...

(Μετά από 4 μήνες απουσίας σήμερα ένιωσα τη απεγνωσμένη ανάγκη να εκφραστώ! Γεια σε όλους λοιπόν)!

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Ότι να΄ναι...


Χάθηκα στη κοσμάρα μου με τους δώδεκα θεούς όπως λέει και ο Παπακωσταντίνου!
Το ξέρω είμαι αδιόρθωτη, χάθηκα από όλων σας τα ιστολόγια...
Νομίζω ότι η φράση που καλωσορίζω αυτή μου την ανάρτηση ταιριάζει απόλυτα στη φάση που διανύω!
Αρχικά θα σας πω τα προσωπικά μου! Έπιασα δουλειά σε ένα όμορφο καφέ-μπαρ! Αυτό είναι ότι πιο συγκλονιστικό μου συνέβη τελευταία, γι' αυτό και χάθηκα λίγο!
Μου την σπάει απίστευτα ο καιρός, θέλω ρε παιδί μου επιτέλους να βγω στη παραλία να κάνω κάνα μπανάκι, να μαυρίσω λίγο ρε αδερφέ!
Αυτές τις μέρες έχω τα πιο διφορούμενα συναισθήματα από ποτέ! Ακόμη και μέσα από εδώ δε μπορώ να εκφραστώ έτσι ακριβώς όπως θέλω!
Κλασικά είμαι στη φάση που δε ξέρω τι μου γίνετε!
Αποφασίζω κάτι τη μια, το μετανιώνω την άλλη!
Δεν υπάρχω γενικότερα, είμαι στα χαμένα!
Δε ξέρω πόσο θα κρατήσει η όλη φάση, ελπίζω όχι πολύ γιατί δε θα το αντέξω!
Έως τότε φιλαράκια μου ιντερνετικά φιλούρεεεεεες!!!

...Και ιδού το τραγούδι που ταιριάζει απόλυτα στη όλη μου ζωή τελευταία!!!

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

...ΜΑΝΑ...


ΜΑΝΑ


Μου λείπει το ψωμί της μάνας μου
Ο καφές της μάνας μου
Το άγγιγμά της
Φουσκώνουν μέσα μου οι παιδικές μου αναμνήσεις
Μέρα τη μέρα
Πρέπει να δώσω αξία στη ζωή μου
Την ώρα του θανάτου μου
Πρέπει να αξίζω τα δάκρυα της μάνας μου
Και αν έρθω πίσω κάποια μέρα
Βάλε με σα μαντήλι στα βλέφαρά σου
Τα κόκαλά μου σκέπασε με χλόη
Που την αγίασαν τα βήματά σου
Δέσε μας μαζί
Με μια μπούκλα απ’ τα μαλλιά σου
Με μια κλωστή που κρέμεται από το φόρεμά σου
Μπορεί να γίνω αθάνατος
Μπορεί να γίνω Θεός
Εάν αγγίξω τα βάθη της καρδιάς σου
Αν καταφέρω και γυρίσω
Κάνε με ξύλα να ανάψεις τη φωτιά σου
Σκοινί για να απλώνεις τα ρούχα σου στην ταράτσα του σπιτιού σου
Δίχως την ευχή σου
Είμαι πολύ αδύναμος για να σταθώ
Μεγάλωσα πολύ
Δώσε μου πίσω τους χάρτες των αστεριών που είχα παιδί
Για να βρω με τα χελιδόνια
Το δρόμο πίσω
Στην άδεια σου αγκαλιά.


του παλαιστίνιου ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς.. 
σε μετάφραση του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου 

Από το http://hamomilaki.blogspot.com/...

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες για χθες!

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012

Α... Εσύ έχεις ξεφύγει!!!


Και ο τίτλος αφιερώνετε σε μένα...
Διότι τελευταία μωρέ πολύ φιλοσοφία έχει πέσει σε αυτό το blog!
Και όλο σκέφτομαι τι θα γράψω, και όλο είμαι θλιμμένη όταν γράφω!
Ε... νισάφι πια!!!
Σήμερα έχω και Γ@@Ω τα κέφια!
Δε θα στεναχωρηθώ για τίποτα, δε με νοιάζει τίποτα!
Και ας άκουσα πως τη Κυριακή θα έχει πανσέληνο στο σκορπιό!
Και ας μην έχω λεφτά για καφέ!
Έχω γύρω μου ανθρώπους και πράγματα που με γεμίζουν!
Τώρα θα αναρωτηθείτε αν γράφω όντως εγώ η Katerinanina την ανάρτηση ή κάποιος άλλος!
Και αν την γράφω εγώ θα αναρωτιέστε αν έχω πάθει μετάλλαξη!
Όοοοοχι όμως είμαι εγώ και είπα να την δω λίγο αλλιώς!
Τι κι αν δεν έχω βάλει σταγόνα στο στόμα μου νιώθω μεθυσμένη!
Τι κι αν αντί για τα πολύβουα club την αράζω στο λιμάνι!
Έρχεται ένα τρελό καλοκαίρι...
Θέλω να περάσω καλά, να μην χολοσκάω για τίποτα!
Το ίδιο παιδιά κάντε κι εσείς!
Φτάνει πια!
Οκ χρωστάω 7 ενοίκια!
Ε... Και τι έγινε!
Δε θα κάτσω να σκάσω!
Άλλωστε και όταν το έκανα δεν άλλαξε τίποτα!
Οκ έχω τα άγχη μου, αλλά δε θα πάθω και κατάθλιψη!
Όλα για τους ανθρώπους είναι!
Αυτάααα...
(Και όχι δεν έχω καπνίσει τίποτα περίεργο)!!!
(Βέβαια χωρίς να έχω καπνίσει κάτι περίεργο δε ξέρω πόσο θα μου κρατήσει αυτή η χαρά αλλά οκ)!!!
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα)!!!

Άιντε και κάτι καλοκαιρινό για να ανεβαίνουμε...
Όοοοπα!!!

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

.............................................



...Το τρένο οδεύει με κατεύθυνση το πουθενά στην οδό της απώλειας!
Μέσα σαπισμένα όνειρα κατέχουν τα καλύτερα βαγόνια!
Στις απλές θέσεις κάθονται οι γκρεμοτσακισμένες ελπίδες!
Ανάμεσα τους κάθεται και η ΖΩΗ, είναι τόσο όμορφη που ξεχωρίζει ακόμη και μέσα από τους χιλιάδες μώλωπες που στολίζουν το κορμί της!
Είναι μόνη με μοναδικό σκοπό να δραπετεύσει!
Το τρένο σφυρίζει εφιαλτικά, απομένουν λίγα λεπτά για να συντριβεί και συνάμα λίγα λεπτά για να συνεχίσει η ΖΩΗ!
Παίρνει την απόφαση και πηδά κραυγάζοντας τη λέξη <<αγάπη>>!
Μα δε το' ξερε πως όταν η αγάπη γίνετε κραυγή τρομάζει;;;
Ερείπια!
Σκοτάδι!
Χαμός!...


...Κάτι που είχα γράψει παλιότερα...

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Βραβειάκι;;; Yeaaaaaaap...

Λοιπόν φόρεσα τα καλά μου...
Έκανα κότσο τα μαλλιά μου...
Έβαλα τα μυρωδικά μου...
Φόρεσα τα πιο όμορφα κοσμήματα μου και επισκέφτηκα το ιστολόγιο του κυρίου JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟΥ!
Να παραλάβω με τιμή το βραβειάκι μου...
Αν και θυμάμαι ότι παίζει να το έχω ξανακάνει, θα το απαντήσω...
Πρέπει να πω 7 αλήθειες μου και έπειτα να επιλέξω 15 ιστολόγια 
να κάνουν το ίδιο...
Λοιπόν είστε έτοιμοι...
Πάμε...
Χαχαχαχα!!!


1) Μην κανονίζεις μαζί μου έξοδο και μετά την ακυρώσεις, 
θα σε σκοτώσω!

2) Μην αρχίζεις να μου μιλάς και να μου μιξοκλαίς 
για χαζογκομενίστικα θέματα!
Του τύπου: ''Γιατί δε με πήρε τηλέφωνο, πέρασε μια μέρα''!
Και άλλα τέτοια χωρίς νόημα!
Hellooooo... Κοίτα τι γίνετε γύρω σου...

3) Μην αρχίσεις να σκαλίζεις τα πράγματα του δωματίου μου 
χωρίς να με έχεις ρωτήσει!

4) Προτιμώ να βγαίνω από τις 7 το απόγευμα από το σπίτι για καφέ 
και να καταλήγω 6 τα ξημερώματα σπίτι, 
από το να μου πεις θα έρθω 12 να σε πάρω για 
club!

5) Πολλές φορές στεναχωριέμαι 
και αγχώνομαι για πράγματα που δεν έχουν σημασία!
Όπως γιατί π.χ. η γάτα του γείτονα με κοίταξε στραβά!

6) Θεωρώ πως οι γυναίκες φίλες είναι αναγκαίες...
Αλλά αν δεν υπάρχουν αγόρια στη παρέα δεν έχει πλάκα!

Και τέλος...

7) Είμαι πεπεισμένη πως κάποτε θα έχω το τέλειο σπίτι, 
τη τέλεια δουλειά
 και τον τέλειο σύζυγο. 
Αλλά ακόμη και τότε κάτι θα μου λείπει!

Και τώρα επειδή δε θυμάμαι ποιοι το έχετε κάνει και ποιοι όχι θα επιλέξω
τα 15 πρώτα ιστολόγια που φαίνονται στα αριστερά του δικού μου, 
βάση με το ποιος έκανε τελευταία ανάρτηση!
Και επειδή μερικά ιστολόγια είναι περισσότερο ενημερωτικά,
και μάλλον δε θα συνεχίσουν το παιχνίδι, έβαλα και κάνα-δυο ακόμη!
  1. http://olafree.blogspot.com/
  2. http://waterfallsoflove.blogspot.com/
  3. http://dark13sun.blogspot.com/
  4. http://syllogos-anergwn-kavalas.blogspot.com/
  5. http://levina-imagination.blogspot.com/
  6. http://culture21century.blogspot.com/
  7. http://aggelemou0.blogspot.com/
  8. http://supernatural-greek.blogspot.com/
  9. http://silena26.blogspot.com/
  10. http://zwakia.blogspot.com/
  11. http://leviathanfromkavala.blogspot.com/
  12. http://mana-mia.blogspot.com/
  13. http://ektiesthisi.blogspot.com/
  14. http://mysmallperfectworld.blogspot.com/
  15. http://georgerouvas.blogspot.com/
  16. http://parembassi.blogspot.com/
  17. http://mesokosmos.blogspot.com/
  18. http://anavlitikoti.blogspot.com
Μια λίγο διαφορετική εκτέλεση από αυτήν που έχουμε συνηθίσει να ακούμε στα clubs!

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν!!!



Χρόνια πολλά σε όλους τους Γιώργηδες και τις Γεωργίες...
Και υπάρχουν πάαααρα πολλοί στης Ελλάδα!
Χρόνια πολλά στο μπαμπούλη μου που σαν σήμερα γιόρταζε και δε του άρεσαν ποτέ υποτίθεται οι πολλές εκπλήξεις αλλά πάντα ενθουσιαζόταν με το δικό του τρόπο!
Χρόνια πολλά και ελπίζω να τα ακούει από εκεί ψηλά! 
Χρόνια πολλά και στον Γιώργο μου και μια ευχή να είναι πάντα καλά!
Χρόνια πολλά ζουζούνι μου και ένα να θυμάσαι: ΠΟΤΕ ΤΗ ΔΩΗ ΘΟΥ!
(Δικιά μας διάλεκτος για όσους δε κατάλαβαν)!


Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Ουυυυφφφφ....!!!!


Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν αξίζουν όλες οι συμβάσεις που ακολουθούμε στη ζωή μας!
Πρέπει να είμαι η καλή κόρη, η υποστηρικτική κ.τ.λ.
Πρέπει να είμαι καλή γκόμενα, να μην απατώ, να μην κοροϊδεύω...
Ή να είμαι η καλή φίλη, να είμαι πάντα εκεί για τον άλλον ακόμη και αν γαμώτι μου δεν έχω όρεξη ούτε τον ίδιο μου τον εαυτό να ακούσω!
Και ενώ δε μου φταίει κανένας νιώθω ότι μου φταίνε όλοι!
Αν είχα ευκαιρία θα τα παρατούσα όλα!
Και νιώθω πως είμαι αχάριστη, γιατί έχω οικογένεια που με βάζει πάνω από όλα!
Έχω αγόρι που με θέλει και με αγαπά...
Εγώ δε τη παλεύω!
Και όσο κι αν ονειρεύομαι ιδανικές καταστάσεις ξέρω πως ποτέ δε θα κάνω τίποτα από όλα αυτά που σκέφτομαι για διάφορους λόγους όπως π.χ. δε μπορώ να ταξιδέψω όλο το κόσμο γιατί πολύ απλά τώρα δεν έχω λεφτά να κατέβω για ένα καφέ σε αυτή τη φάση της ζωής μου!
Και όμως πάλι τα βαριέμαι όλα, και θέλω να αλλάξω σχέση που μετρά 3,5 χρόνια plus από τα 19 μου, ή πόλη αν και έχω μετακομίσει εδώ και ένα χρόνο!
Τάσεις φυγής θα το πουν οι ψυχολόγοι!
Τάσεις Κατερίνας θα τις έλεγα εγώ...
Εσείς τι πιστεύετε;
Πότε πρέπει να παρατάμε ότι μέχρι τώρα μας χαρακτηρίζει χωρίς να είναι απαραίτητα κακό;
Και πως να παίρνουμε την ευθύνη των πράξεων μας ενώ μετά σχεδόν πάντα μετανιώνουμε;
Πάλι απορίες... Χιχι!
Βέβαια όλα λύνονται αν κάποιος είναι πρόθυμος να μου προσφέρει 1 ψωροεκατομμυριάκι ευρώ να κάνω κάνα ταξιδάκι μωρέ το άμοιρο...
:-P
Χιχι!!!!!!!!!!!!!!!!

Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

Τι να κάνω που έχω απορίες κι ας είναι ανήμερα του Πάσχα...


Σήμερα είναι Πάσχα, ξύπνησα με μια παράξενη διάθεση! Μέχρι πριν από λίγο καιρό είχα ξεχάσει να κάνω σκέψεις για το μέλλον που με ηρεμούσαν, τώρα τις ξανακάνω φοβούμενη να μη συμβούν τα εντελώς αντίθετα από αυτά που θέλω!
Σήμερα έκανα απλά μια διαπίστωση, πως όλη μας η ζωή περιστοιχίζεται από δεσμεύσεις!
Η οικογένεια σε δεσμεύει: <<Πρέπει όλοι μαζί να κάνουμε Πάσχα, οικογένεια είμαστε και μπλα-μπλα-μπλα>>!
Η σχέση σε δεσμεύει, ακόμα και αν ο άλλος είναι ο super φιλελεύθερος πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού του θέλει τη παραδοσιακή κοπέλα, αυτή που όταν ο άντρας αυτός γίνετε μωρό να είναι εκεί να τον νταντέψει!
Επομένως δε μπορείς να κάνεις πράγματα που ίσως θες γιατί απλά έχεις σχέση!
Επίσης τα λεφτά σε δεσμεύουν, αν δεν έχεις φράγκα για έξω τότε δε τη παλεύεις!
Είμαι σε μια φάση που νομίζω ότι πιέζομαι από όλους και από όλα χωρίς όμως ουσιαστικά να με παιδεύει κανείς!
Όλα είναι μες το μυαλό μου μήπως;
Άραγε είμαι εγώ αυτή που δεσμεύει τον εαυτό μου απόλυτα και υποτακτικά και κανένας άλλος;
Και εκεί είναι που κάθε φορά σε ότι αποφασίζω να κάνω στη ζωή μου πάω πίσω, εκεί είναι που τα μετανιώνω όλα!
ΟΛΑ ΟΜΩΣ!
Γι' αυτό φοβάμαι τις αλλαγές, τις τρέμω για να μη μετανιώσω μετά!
Και μη μου πείτε είναι καλύτερο μια στιγμή χαράς και έπειτα 100 μετάνοιας!
Ας έρθει το καλοκαίρι, ας δουλέψω να έχω να κινούμε και ίσως τότε όλα αλλάξουν!
Αλλά ,μόνο με το <<ας>> δε γίνετε τίποτα!
Στη πράξη τι κάνω;;;

Σε μια άλλη εκδοχή το τραγουδάκι της Adele, πολύ όμορφη εκδοχή :-)

Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

Καλή μας ανάσταση!!!


Καλό Πάσχα σε όλους και καλή Ανάσταση!
Και σε όσους δε πιστεύουν εύχομαι πάλι <<καλή ανάσταση>>, και ελπίζω να έπιασαν το μήνυμα!
Δυστυχώς χάθηκα λίγο αυτές τις μέρες λόγω υποχρεώσεων αλλά υπόσχομαι πως την επόμενη εβδομάδα θα επιστρέψω δριμύτρελη...:-)
Μου λείψατε όλοι...
Σας έβαλα ένα μελωδικό τραγουδάκι που ταιριάζει γάντι στις μελαγχολικές μέρες που περνάμε είτε λόγω ότι διανύσαμε την εβδομάδα των Παθών, είτε λόγω της τραγικής οικονομικής κατάστασης που περνάμε...



ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

...Μου λείπει...

Μου λείπει...
Θέλω να γυρίσω πίσω...
Μου λείπει η αθωότητα μου...


Νιώθω σα να με βίασαν και να μου την πήραν απότομα!
Και κλαίω για το κόσμο που ζούμε, κλαίω που βλέπω παιδιά να γεννιούνται και να μη παίρνουν αυτό που τους αξίζει και να χάνουν κι αυτά ότι πολυτιμότερο έχουν: τη παιδική τους αφέλεια!
Είναι σαν έγκλημα!


Σήμερα καθόμουν με κάτι φίλους για ρετσίνα και πέρασε ένα κοριτσάκι μια σταλιά, μέσα στη βροχή, βρώμικο και πεινασμένο και όλοι το έδιωχναν!
Μια αθώα ψυχή που άλλοι την στέλνουν...
Της δώσαμε φαγητό και δεν υπήρχε το ευχαριστώ που μας είπε μέσα από τα όμορφα ματάκια του!
Αυτό το παιδί έπρεπε να μεγαλώνει ΚΑΝΟΝΙΚΑ!
Κοίτα ειρωνεία όμως;
Σε άλλα παιδιά παίρνεις  δώρο μια κούκλα και αν δεν είναι barbie στη πετάνε στα μούτρα, και σε άλλα να δίνεις μια πατάτα και να λαμποκοπάνε!


Σιχαίνομαι το κόσμο που φτάσαμε μέχρι εδώ και μαζί με αυτόν και τον εαυτό μου!
Συγχαίρω τους γονείς μου που δε μου είπαν ποτέ να μη κάνω παρέα με κάποιο παιδάκι λόγο χρώματος ή εθνικότητας!
Από μικρή με θυμάμαι να το κάνω φίλο μου το πιο απόμακρο και ταλαιπωρημένο παιδί...
Ο ρατσισμός που βιώνουν καθημερινά τέτοια παιδιά είναι τεράστιος γιατί δεν είναι μόνο όσοι τα αποφεύγουν αλλά και αυτοί που τα λυπούνται δε κάνουν κάτι διαφορετικό!


Ας αναρωτηθούμε όλοι τι πραγματικά κρύβουμε μέσα στη ψυχή μας και ας δεχτούμε τα λάθη μας, κανείς δεν είναι τέλειος και ούτε μπορεί να γίνει...
Αλλά εφόσον υπάρχουν τόσες επιλογές γιατί οι περισσότεροι επιλέγουμε το χειρότερο;;;
Όταν ξεκίνησα αυτή την ανάρτηση ήμουν σε διάθεση συγκίνησης αλλά τώρα είμαι θυμωμένη...
Θυμωμένη με όλους και πάνω από όλα με μένα!
Καμιά φορά βλέπω ανθρώπους γύρω μου και θέλω να τους αρχίσω στα χαστούκια, μα καλά σε ποιο κόσμο ζούνε;;;
Αλλά και πάλι ξέρεις τι σκέφτομαι: <<κάποτε παιδιά ήταν κι αυτά, δε ξέρεις τι τράβηξαν και έγιναν έτσι>>!


Η ζωή δύο πράγματα με δίδαξε τελευταία:
1) Το ότι μπορείς να κατανοήσεις το καθένα για οτιδήποτε κι αν έκανε!
Προσέξτε να τον κατανοήσεις όχι να τον δικαιολογήσεις!
2) Τυχεροί είναι αυτοί που είναι γλειφτρόνια και αναίσθητοι!
Εγώ είμαι από τους άτυχους ελπίζοντας πως κάποτε θα εφευρεθεί μια χρονομηχανή και θα γυρίσω πίσω να ζήσω έστω για μια μέρα την αθωωότητα που τόσο απότομα μου στέρησαν...


Και τώρα τα είπα και ξελάφρωσα :-)
Καλή σας νύχτα παίδες...

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

Μα δε το ξέρεις πως κι όταν η αγάπη γίνετε κραυγή τρομάζει;...


... Όταν αρχίζει ο κατήφορος λένε, δε σταματάει παρά μόνο όταν είσαι στο χείλος του γκρεμού και ετοιμάζεσαι να πέσεις! 
Δεν ενδιαφέρει κανένα το πως έφτασες εκεί, του κεφαλιού σου πιστεύουν...
 Αν πέσεις πάλι εσύ θα φταις αφού το επέλεξες, μα τι να κάνεις που δεν υπάρχει γυρισμός... 
Αν πάλι κάποιος άλλος σου δώσει τη τελειωτική σπρωξιά και πάλι εσύ φταις, εσύ τον είχες μαζί σου, κανένας δε νοιάζεται για τις συνθήκες πτώσης...
Φτάνει που έπεσες από την επιλογή σου! 
Κρίμα... 
Πέφτοντας κραύγασες... <<Αγάπη>>, μα κανείς δε σ' άκουσε, ούτε καν το παρεάκι σου... 
Μα δε το ξέρεις πως κι όταν η αγάπη γίνετε κραυγή τρομάζει;...
Ακόμη κι αυτοί που σ' αγαπούν θα το πουν: <<... Αυτός και το κεφάλι του φταίει>>, θα κλάψουν μα θα σε ξεχάσουν... 
Δε το ξέρεις; 
Αφού έτσι γίνετε πάντα! 
Έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι στη ζωή, περαστικοί, ο καθένας για ένα σκοπό, είτε μεγάλο, είτε μικρό, δεν έχει σημασία, σκοπός είναι... 
Μα δε παύουμε να' μαστε περαστικοί... 
Αφήνουμε πάντα το αποτύπωμα μας έστω κι αν όλοι κάποτε ξεχνιόμαστε! 
Μα έτσι είναι η ζωή, πάντα περαστική...


Εμπνευσμένο από ένα βιβλίο που είχα διαβάσει της Αλκυόνης Παπαδάκη (Σαν Χειμωνιάτικη Λιακάδα)!!!

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

...Ευτυχία...

Ευτυχία τι δύσκολη λέξη... Ή μήπως όχι;


Ξύπνησα σήμερα με μια περίεργη διάθεση, ήταν λες και πάλευα όλη τη νύχτα να αποφύγω τους δαίμονες του εαυτού μου...
Με μια μάχη εσωτερική που διαρκούσε ενόσω διαρκούσαν και τα όνειρα μου!
Έπειτα άνοιξα τα μάτια μου κάπως νωχελικά και άρχισα να μιλάω με τον εαυτό σε μια συζήτηση αργή και βασανιστική έβγαλα κάποια συμπεράσματα!
Η ευτυχία είναι στιγμές, μικρές αδιόρατες, γραμμές στη σελίδες της ζωής μας!
Είναι ανάσες, μνήμες που χαράχτηκαν κάποια στιγμή απροσδιόριστα μέσα μας!
Μπορεί να την ζήσεις κάνοντας ένα περίπατο, νιώθοντας το ελαφρό αεράκι να σου χτυπά το πρόσωπο. Mη την αφήσεις να φύγει πάρε μια βαθιά αναπνοή και τότε θα νιώσεις έτσι χωρίς λόγο το στομάχι σου να κάνει πεταλούδες!

Ή βλέποντας ζευγαράκια στο δρόμο να περπατάνε και να χασκογελάνε χωρίς και αυτοί να έχουν κανένα προφανή λόγο παρά μόνο το ότι ζουν εκείνη τη στιγμή!

Ευτυχία είναι η θάλασσα που αδιάκοπα πηγαινοέρχεται με τα κύματα της και όμως ξέρεις ότι θα είναι πάντα εκεί!

Ευτυχία είναι τα αδέσποτα σκυλάκια που ξέγνοιαστα την αράζουν κάτω από τον ήλιο και δεν τους λείπει τίποτα!
Ευτυχία... Ευτυχία...
Στιγμές μικρές, στιγμές απροσδιόριστες!
Να ξυπνάς το πρωί με μια αίσθηση πληρότητας και ας τα έχεις χάσει όλα...
Ευτυχία...

Να ξέρεις πως ότι και να σου συμβεί πάντα έστω και ένας άνθρωπος θα μείνει δίπλα σου να το ξεπεράσετε μαζί...

Ευτυχία είναι να εκτιμάς το γεγονός ότι μετά από αυτό που ζεις τώρα μπορεί να υπάρχει κάτι άλλο είτε κακό, είτε καλό αλλά ακόμη και αν δεν υπάρχει εσένα να μη σε νοιάζει γιατί απολαμβάνεις αυτό που ζεις τώρα!

Ευτυχία είναι να βγεις στους δρόμους με μερικούς φίλους και να σε πιάνει σπαστικό γέλιο χωρίς να ξέρεις το γιατί...

Ευτυχία είναι να αγαπάς χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα...
Ευτυχία είναι... Ευτυχία είναι...
Στιγμές μικρές καθημερινές, στιγμές που συνειδητοποιούμε πως είμαστε άνθρωποι, στιγμές που δεν ρίχνουμε ευθύνες στον εαυτό μας ούτε σε κανέναν άλλον γύρω μας γιατί πολύ απλά ότι συμβαίνει πλέον δε μας αγγίζει... Δε μας φθείρει...

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ :-) !!!

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

...Χμ...

 
 Που λέτε κοιμήθηκα προχθές το βράδυ με την αγωνία να ξυπνήσω το πρωί να δω τα αποτελέσματα για τις θέσεις κοινωφελούς εργασίας που είχα κάνει προ πολλού τα χαρτιά! Ξύπνησα που λέτε με μία χαρά και μία γλυκιά προσμονή εφόσον είμαι σε μια φάση που χρειάζομαι αγωνιωδώς δουλειά όχι μόνο για να νιώσω ότι προσφέρω αλλά κυρίως για λόγους διαβίωσης!
   Άνοιξα λοιπόν τον υπολογιστή μου, έκανα το καφέ μου, πήρα και μερικά τηλέφωνα και περίμενα να δω το όνομα μου στις λίστες!
   Κάτι που φυσικά δεν είδα και ας περίμενα μέχρι το απόγευμα να βγουν τα όλες οι λίστες!
Και ξέρετε τι κατάλαβα πως έπρεπε να έχω ένα ανήλικο παιδί και έναν άνεργο άντρα για να μπω στα 5μηνα, όπου ως νέα κάτω των 30 θα αμειβόμουν με το τεράστιο ποσό των 525 ευρώ!
   Ότι και να λέω βέβαια τώρα πικρίας λόγια είναι επειδή δεν μου δίνετε η ευκαιρία να ανοίξω τα φτερά μου μια φορά έτσι όπως θα ορίσω εγώ!
   Από μικρή δεν είχα τις τρελές απαιτήσεις, ποτέ δε μου έλειψε τίποτα αλλά και εγώ ποτέ δε ζητούσα παράλογα πράγματα για να μου λείψει!
   Καμιά φορά ζήλευα άτομα που έλεγαν: σήμερα θα πάω κρουαζιέρα με πέντε φίλους, όλο το αιγαίο, 10ήμερο! Μα καλά μόνο τα έξοδα να ναυλώσεις τόσες μέρες ένα ιστιοπλοϊκό, πέραν την καθημερινή αμοιβή του καπετάνιου για μένα ήταν ένα όνειρο καλοκαιρινής νυχτός!
   Ή άκουγα γυναίκες να μιλάνε για παπούτσια και τσάντες louboutin ή louis vuitton, και μου ερχόταν να τους πω ρε κορίτσια κι εγώ ψωνίζω και είμαι μες τη μόδα γιατί έχω γούστο και δε χρειάζεται να δώσω άπειρα λεφτά! Δεν έχω βρει εγώ από παζάρια κομμάτια με ελάχιστα ευρώ που έχουν φρίξει όλοι από που και πόσο τα πήρα! Θέμα αισθητικής είναι το στυλ!
   Σήμερα κατέβηκα στην αγορά να πληρώσω κάτι λογαριασμούς, πήρα τηλέφωνο κάποιο βύσμα μπας και κάνει τίποτα για καμιά δουλειά αλλά ξέχασα δεν έχω ανήλικο παιδί και σύζυγο άνεργο στα 23 μου, τι συμφορά!!!
   Πέρασα από τα zara και δεν άντεξα στο καταναλωτικό μου εγκέφαλο που δίνει εντολές να ξοδεύω τα τελευταία μου λεφτά λες και δεν υπάρχει αύριο!
   Ψώνισα κάτι καμηλό γοβάκια που τα είχα βάλει καιρό στο μάτι σε εκπτωσιακή τιμή των μόλις 15,99 ευρώ και ένιωσα για λίγο ωραίο γκομενάκι!
   Έπειτα είχα κανονίσει να πάω για καφέ αλλά ακυρώθηκε και έτσι γύρισα σπίτι με μια έκφραση ανολοκλήρωτου!
Θέλω κάτι που δε μπορώ να έχω, και δεν εννοώ κάποιον άντρα δόξα το Θεό σε αυτόν το τομέα καλά πάμε!
Δεν έχω όρεξη να ονειρευτώ τρώγοντας τις μασημένες μπουκιές που μου προσφέρει μια κοινωνία προς κατάρρευση εκβιάζοντας με ότι πρέπει να λέω και ευχαριστώ για τα ψίχουλα!
Εμ... Και πρώτη φορά με μαύρο και να το ευχαριστηθείς γίνετε; 
ΔΕ ΓΙΝΕΤΕ!!!


Έτσι για να ξεφεύγουμε λίγο κάτι με Ιταλικό αέρα!!!

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

...Λόγια της στιγμής...


 Σήμερα δεν είχα σκοπό να γράψω, σήμερα από το πρωί βλαστημώ τη μέρα που ξημέρωσε και μόνο τώρα κρυμμένη στα δίχτυα της νύχτας ηρέμησα, αφέθηκα! Σαν τα όντα του υπονόμου ξυπνώ όταν οι άλλοι κοιμούνται...
   Κατέβασα το τελευταίο επεισόδιο της αγαπημένης μου σειράς και μετά είπα να δω κάτι άλλο, σκέφτηκα να κάνω ένα τσιγάρο αλλά ποιος αναπνέει μετά την αποπνικτική ατμόσφαιρα που αφήνει!
   Αύριο περιμένω να γίνει κάτι που ίσως μου αλλάξει τη καθημερινότητα, είπα στη μαμά μου να ευχηθεί να γίνει!
   Αν με ρωτούσαν που θα ήθελα να βρίσκομαι απόψε δε θα ήξερα τι να τους πω, νιώθω μια απέραντη απραξία μέσα σε αυτόν τον κόσμο που κυλά γύρω μου σε ρυθμούς τάχιστους, σε ρυθμούς που μας κάνουν να τρέχουμε!
   Γεννιόμαστε για να πεθάνουμε, δε το λέω απαισιόδοξα αλλά αν το καλοσκεφτείς πέραν του ότι καταφέρνει ο καθένας από εμάς ο τελικός προορισμός είναι πάντα ο ίδιος, δε σου αφήνει καμιά επιλογή!
ΓΕΝΝΙΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ!
   Πόσο περίεργο ακούγεται, όλοι μας αφήνουμε ένα μικρό λιθαράκι σε αυτό που λέγεται ζωή, βίος!
Άλλος μικρό και άλλος μεγάλο, άλλος δε προλαβαίνει, άλλος δε μπορεί να προλάβει!
   Ερχόμαστε και φεύγουμε, αλήθεια μετά που πάμε; Πάμε κάπου ή τσάμπα τόσα όνειρα για τον παράδεισο;
   Χιλιάδες ερωτηματικά μέσα στο κεφάλι μου, κάθε μέρα και διαφορετικά!
Άραγε εμείς οι άνθρωποι έχουμε απόλυτα προσωπική άποψη ή όλες μας οι σκέψεις είναι συνθέσεις άλλων;
Αύριο θα μάθω αν θα πάω για ψώνια έτσι για να νιώσω ότι έχω χρήματα, αύριο θα βγω και θα αγοράσω τη πρώτη χαζομάρα που θα μου γυαλίσει, θα σταματήσω να σκέφτομαι τι έχω να πληρώσω, ποιους να συντηρήσω και θα κάνω ότι χαζομάρα μου έρθει, δε θα μετανιώσω, το αποφάσισα!
Ίσως επιτέλους βρω και το σκύλο που θέλω να υιοθετήσω και θα πάω μαζί του για καφέ!
Αύριο θα χαμογελάω σε όλους και ας μην έχω προφανές λόγο...
Αύριο...
Αύριοοοο...
Αύριο θα είναι μία νέα μέρα...
Αλλά αλήθεια θα είναι;


Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

...Τότε και Τώρα...


...Ξέρετε μου έχει λείψει το φοιτητικό μου δωμάτιο, σε όποιο σπίτι διατηρούσα κατά καιρούς στην Αλεξανδρούπολη, πάντα δενόμουν με το δωμάτιο μου, μπορούσα να χαθώ για ώρες εκεί μέσα ζώντας σε ένα δικό μου κόσμο, το κόσμο μου!
Καθόμουν κάτι ατέλειωτα βράδια ακούγοντας μουσική, καπνίζοντας τσιγάρο και πίνοντας κάτι!
Έβγαινα στο μπαρ του εαυτού μου και προσπαθούσα να  τον γνωρίσω, δε μπορώ να πω, τα περισσότερα βράδια το κατάφερνα!
Ήμουν μόνη αλλά τόσο γεμάτη, μετά κοιμόμουν γαλήνια...
Και για να μου δείξει η ζωή πόσο τραγική είναι υπήρχαν και κάτι άλλες νύχτες!
Αυτές που στολιζόμουν να βγω έξω στο κόσμο και όταν το έκανα ένιωθα μεγαλύτερη μοναξιά από όταν ήμουν μόνη, εκεί μέσα στη βουή του πλήθους...
Κάποτε μου άρεσε να κάνω όνειρα, κάνε όνειρα και ας μην βγουν ποτέ αληθινά, αυτό διατυμπανούσα σε όλους!
Τώρα δε μου αρέσουν τα όνειρα, με τρομάζουν!
Μου αρέσει να μη σκέφτομαι το μετά, λες και θα με απογοητεύσει...
Μια τέτοια νύχτα σαν τη σημερινή καθόμουν στο δωμάτιο μου και έγραφα, τότε δεν είχα ίντερνετ, ούτε blog, είχα μερικά φύλλα και ένα στυλό! Τότε δεν είχα αναγνώστες να μπουν να διαβάσουν τα λόγια της ψυχής μου, είχα μια συγκάτοικο που της τα διάβαζα, τώρα τη θέση της πήρατε εσείς!
Τότε πίστευα ότι στον άντρα που θα διαβάσω αυτά που γράφω θα είναι και το άλλο μου μισό, αυτός που θα τα μοιραστώ όλα, τώρα βρήκα τον άντρα αυτόν και του τα διάβασα αλλά δε με νοιάζει το μετά μαζί του παρά μόνο το τώρα!
Τότε ήμουν στο φοιτητικό μου δωμάτιο, τώρα επέστρεψα στο σπίτι μου, όχι σε αυτό που γυρνούσα τότε  τα σαββατοκύριακα κάθε φορά που δεν είχα μάθημα και με περίμενε ο μπαμπάς μου και η μαμά μου!
Τώρα μένω σε ένα διαφορετικό σπίτι, με περιμένει μόνο η μαμά μου!
Ο μπαμπάς μου ταξιδεύει σε άλλους ουρανούς, ίσως με βλέπει...
Ίσως με περιμένει κι αυτός...
Τότε ήμουν τόσο ξέγνοιαστη, τώρα μου αρκούν αυτά που έχω...
Τότε έκανα όνειρα... Τώρα δε κάνω...
Μου αρέσει να ζω το τώρα χωρίς να περιμένω τίποτα! Το τίποτα δε μπορεί να σε απογοητεύσει...
Τότε ήμουν η Κατερίνα, τώρα είμαι η ΚΑΤΕΡΙΝΑ...
Αλλά όπως τότε ετσι και τώρα κάτι τέτοιες νύχτες που εκφράζω τη ψυχή μου μέσα σε μερικές λέξεις δακρύζω...


Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

s.o.s. ερώτηση για το blog!!!

Παιδιά ας βοηθήσει κάποιος που ξέρει και να μου πει γιατί στο ιστολόγιο μου, στα δεξιά κάτω απο το τίτλο συνοδοιπόροι των σκέψεων μου δε φαίνονται απο κάτω οι φίλοι μου, έκανα κάτι λάθος απο τότε που άλλαξα φόντο?
Θέλει άλλα όρια δεξιά και αριστερά για να βγουν, τα έχω δοκιμάσει όλα αλλά δεν αλλάζει...
Αν ξέρει κάποιος ας μου πει!

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Τι έκανα για πάρτη μου, τι έκανα για μένα...


Υπάρχω και περιφέρομαι σε ένα κόσμο γεμάτο αμφιβολία, δε ξέρω πραγματικά αν ζω ή αν προσπαθώ να ζήσω και δε ξέρω τι πονάει περισσότερο...
Χάθηκα κι εγώ στα μικρά και στα ανούσια σε αυτά που κάποτε προσπερνούσα απλά με ένα γέλιο, μπήκα στο κλίμα της εποχής και άρχισα να γίνομαι εγωίστρια! Όλα καλά κι έτσι λοιπόν νόμιζα πως τα είχα καταφέρει, ήμουν καλή φίλη, πολλοί επιζητούσαν τη συντροφιά μου, καλή ερωμένη εφόσον κάθε άντρας που περνούσε από τη ζωή μου και έφευγε πάντα ξαναγυρνούσε, καλή κόρη εφόσον πάντα ήμουν καλή σε ότι έκανα, καλή γκόμενα αφού πάντα έκανα τον σύντροφο μου να νιώθει ότι είναι τυχερός που με έχει, καλή μαθήτρια αφού πάντα αποκτούσα ιδιαίτερη σχέση με τους καθηγητές μου! Γενικά ήμουν καλή, καλός άνθρωπος, καλή χριστιανή, καλή στη δουλειά μου! 
ΚΑΛΗ! Δεν ακούγεται απαίσιο;;;
Σε όλη τη ζωή μου αν με ρωτούσαν τι ρόλο έπαιξες, τι θα τους απαντούσα: Απλά καλή... Και χέστηκε η φοράδα στο αλώνι!
Για μένα τι έκανα;
Αναρωτιέμαι...
Έπειτα έγινα σκληρή, γιατί αν είσαι καλός έχεις και τα κακά σου, πολλοί περνούσαν έπαιρναν κάτι από μένα και έπειτα άντε γεια!
 Στην αρχή δε με πείραξε, έλεγα δε πειράζει άνθρωποι μισοί είναι ας τους δώσω κάτι, θα έρθει κάποιος άλλος να το αναπληρώσει, και όταν ερχόταν αυτός ο άλλος πάλι έπαιρνε ένα κομμάτι μου και εγώ πάλι έλεγα δε πειράζει ώσπου έγινα κι εγώ μισή!
Κάπου εκεί ήταν που έχασα τη παιδικότητα μου, όχι της ηλικίας αυτή την είχα χάσει προ πολλού, αλλά της σκέψης! Άρχισα να τα υποψιάζομαι όλα, άρχισα να κλείνομαι και έτσι έχασα πολλά! 
Έγινα σαν όστρακο από έξω σκληρή να το χτυπάνε όσο θέλουν αλλά από μέσα μαλακή και ευαίσθητη και όσα χτυπήματα ρίχνουν από έξω τόσο πιο πολύ πονάω εγώ από μέσα!
Και κάπου σε όλα αυτά εγώ έχασα τον εαυτό μου, έλεγα στην αρχή έχω κατάθλιψη αλλά δεν έπαιζε αφού τη μια υπήρχαν βράδια που πλάνταζα στο κλάμα για την κοινωνική αδικία και από την άλλη ήθελα να βγω να πιω και να χορέψω!
Είπα μετά θα πάω σε ψυχολόγο, εγώ που θεωρώ πως η ανθρώπινη δύναμη είναι τεράστια!
Μετά άρχισα να παθαίνω φοβίες για άσχετα πράγματα, ήταν αποτέλεσμα της συσσωρευμένης πίεσης!
Τώρα αν με ρωτάς πως είμαι θα σου πω: 
Δε ξέρω πως είμαι, δε ξέρω αν κάνω το σωστό, δε μου αρέσουν τα σχέδια, προς το παρόν έχω σταματήσει τα μεγάλα όνειρα και ζω τη πραγματικότητα! Είναι λίγο ρηχή αλλά τουλάχιστον αρχίζω να ζω το παρόν! Τ α φαντάσματα του εαυτού μου τα βράδια ακόμη με ενοχλούν αλλά πλέον μπορώ να ανταλλάξω και καμιά κουβέντα μαζί τους!
ΖΩ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΩ! ΑΝΑΠΝΕΩ ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ! ΔΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΙΠΟΤΑ, ΑΠΛΑ ΠΡΟΧΩΡΑΩ ΣΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ... 
ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ! 
ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...
-ΜΟΙΡΑ ΔΕ ΣΕ ΠΡΟΚΑΛΩ ΑΛΛΟ, ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΟΡΙΑ!
-ΖΩΗ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑ ΣΕ ΦΟΒΑΜΑΙ...
ΘΑ ΤΟ ΑΝΤΕΞΩ ΚΙ ΑΥΤΟ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ...
ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΘΑ'ΡΘΟΥΝ...

ΕΤΣΙ ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΛΑΪΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΣΗΜΕΡΑ! 
ΟΟΟΟΠΑ ΤΗΣ!!!

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

...Ωδή στο ανθρώπινο είδος...


Βαρέθηκα να αγχώνομαι...
Βαρέθηκα να βλέπω τριγύρω μου ανθρώπους να κλαίγονται για το οτιδήποτε...
Βαρέθηκα να βλέπω κοπέλες να βρίζουν τη μοίρα τους επειδή ο γκόμενος τις παράτησε και μετά στον επόμενο να κάνουν ακριβώς τα ίδια λάθη με τον προηγούμενο...
Βαρέθηκα τους άντρες που νομίζουν ότι είναι το κέντρο της γης...
Βαρέθηκα να βλέπω παιδιά να πεινάνε ή να είναι άρρωστα χωρίς να φταίνε αυτά αλλά κάποιοι ανεύθυνοι που δε μπορώ να τους ονομάσω γονείς...
Βαρέθηκα να βλέπω ανθρώπους που ακόμη έχουν μια τάδε οικονομική δυνατότητα να μεμψιμοιρούν γιατί δήθεν δεν έχουν να φάνε...
Βαρέθηκα να βλέπω ανθρώπους να μαλώνουν χωρίς κανένα ουσιαστικό λόγο γιατί απλά μπορούν να το κάνουν...
Βαρέθηκα εμένα που τα βλέπω όλα αυτά και δε μπορώ να κάνω κάτι όχι γιατί δε μπορώ αλλά γιατί δε βρίσκω τη δύναμη μέσα μου...
Βαρέθηκα εσένα αναγνώστη που ούτε εσύ κάνεις κάτι και πολλές φορές κάθεσαι και αναλώνεσαι στα ανούσια...
Βαρέθηκα να διεκδικώ ότι έπρεπε να μου ανήκει δικαιωματικά...
Σε βαρέθηκα άνθρωπε... Ναι εσένα το ύψιστο ον, το ανώτερο από όλα τα άλλα στη γη γιατί ενώ μπορείς δε κάνεις τίποτα και απλά διαβιώνεις...
Φτάσαμε να πηγαίνουμε όλοι σε ψυχιάτρους γιατί δε μπορούμε να διαχειριστούμε τους ίδιους μας τους εαυτούς...
Φτάσαμε να ζούμε με χάπια, με ναρκωτικά μια ζωή άλλη για μερικές ώρες...
Και μετά?
Επανερχόμαστε στη πραγματικότητα και πάλι από την αρχή...
!ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ!

Όλοι μηδενός εξαιρουμένου αγχωνόμαστε για τα μικρά! 
Φτάνει ρε άνθρωπε να ζεις για το μετά και ΖΗΣΕ ΤΩΡΑ!
Το ξέρω δε φταις εσύ, έτσι σε έμαθαν ακόμη και από τα σχολικά σου χρόνια: <<Διάβαζε για μετά, δούλεψε για μετά και μπλα-μπλα-μπλα>>!
ΠΟΙΟ ΜΕΤΑ;;;
Δεν υπάρχει μετά μόνο τώρα...
Δε σου λέω ρεμάλιασε ή μη κρατάς πισινές για το αύριο, αυτό εννοείται! Απλά μη χολοσκάς...
Ότι είναι να γίνει θα γίνει, και όλα για κάποιο λόγο γίνονται, και όλα είναι απόρροιες του παρελθόντος!
Αλλά δε χρειάζεται να μετανιώνεις για τα λάθη σου άνθρωπε εφόρου ζωής, δες τη φωτεινή πλευρά της και σφύρα που λέει και το τραγούδι που θα παραθέσω παρακάτω!
Μόνο από πέρυσι στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 40% οι αυτοκτονίες...
Δεν αντέχεις άνθρωπε και φεύγεις...

Μην είσαι αδύναμος, όταν έρχονται οι βασανιστικές νύχτες, αυτές που ξυπνάς από τον ύπνο σου αλαφιασμένος, μη το βάζεις κάτω σκέψου κάτι άλλο!
Ναι το ξέρω πως είναι πολύ δύσκολο, δε σου λέω πως θα το καταφέρεις με τη πρώτη, θα ζοριστείς αλλά μη τα παρατάς θα τα καταφέρεις!
Ίσως περάσουν βδομάδες αλλά στο τέλος ο ίδιος σου ο οργανισμός δε θα το αντέξει και θα αποβάλει το άγχος και το πόνο!
Έτσι είναι το υλικό μας, αυτό που είμαστε φτιαγμένοι, είναι ανθεκτικό και πολύ προσαρμόσιμο κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες!
Κοίτα γύρω σου χωρίς να ψάχνεις να βρεις που υπάρχει περισσότερος πόνος για να αισθανθείς καλύτερα, κοίτα γύρω σου τη φύση, τα ζώα πόσο ανέμελα είναι όλα αυτά...
Και αν δε σε πείθω κοίτα γύρω σου άλλους ανθρώπους που έχουν θέληση για ζωή και προσπαθούν κάτω ακόμη και από τις πιο αντίξοες συνθήκες!
Ίσως να μη χρειαστεί να ψάξεις πολύ μακριά, ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να είναι δίπλα σου, μέσα στη οικογένεια σου, ή να είναι περαστικός που περνά από μπροστά σου ή περαστικός από την ίδια σου τη ζωή!
Μπορεί να είναι και ακριβώς μπροστά σου, για κοιτάξου στο καθρέφτη...
Που ξέρεις...
Ίσως κι εσύ ένας τέτοιος άνθρωπος είσαι και απλά δε το έχεις ακόμη καταλάβει...

Και τελειώνοντας κλείνω με ένα στοιχάκι που μου έγραψε ο λύκος της στέπας που έχει και αυτός ιστολόγιο, γιατί απλά αυτό το στοιχάκι διαβάζοντας το μου έφερε αισιοδοξία:

"Πιάσ' το πινέλο και ρίξε χρώμα στο πλάνο σου,

το γκρίζο, κρύβει μέσα το λευκό, μην ρίχνεις άκυρο!
'Ανοιξ' τα χέρια, νιώσ' τον αέρα, πάνω σου,
πάρε βαθιά ανάσα και χαμογέλα στο άπειρο!"