Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Κατάθεση ψυχής...

     Όσος καιρός κι αν περνά κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ!
   Είχα μέρες να γράψω ίσως γιατί δεν μου ερχόταν κάτι ουσιαστικό, ίσως ακόμη καλύτερα γιατί όλα μες το μυαλό μου είναι λίγο πολύπλοκα! Ακόμη και τώρα που γράφω δεν έχω κάποιο πλάνο στο μυαλό μου, ότι βγει :-)
  Θέλω να μιλήσω γενικά για κάποιες αντιλήψεις μου! Ξεκινάω με το θέμα της δύναμης του κάθε ανθρώπου, και όταν λέω δύναμη δεν εννοώ τη μυική αλλά αυτή που κάθε ψυχή κρύβει μέσα της! 
  Ας μη γελιόμαστε πόσες φορές κάποιος απο μας δεν έχει πει: Αν γίνει αυτό εγώ δε θα το αντέξω! Κ.α. παρόμοια όπου πάντα ρε γαμώτο έρχεται η ώρα να αντιμετωπίσουμε τους μεγαλύτερους μας φόβους αλλά πάντα το ξεπερνάμε! Είναι σα να λέμε στη μοίρα χτύπα κι άλλο αντέχω! Σε μια δύσκολη στιγμή μου χάνοντας ένα αγαπημένο πρόσωπο συνειδητοποίησα πόσο δυνατός άνθρωπος είμαι αλλά ήταν και τότε που έχασα κάτι απο τη παιδικότητα μου!
  Τώρα όταν βλέπω ανθρώπους να αναλώνονται στα μικρά και οργίζομαι! Ακούω κοριτσάκια να τσιρίζουν όταν τους στείλει μήνυμα ο γκόμενος, ακούω γυναίκες να υπερ-αναλύουν το τρόπο πλυσίματος των ρούχων τους, ακούω πολιτικούς να λένε ξανά τα ίδια και τα ίδια και πάλι να υπάρχει λαός να τους ακολουθεί, ακούω άντρες να μιλάνε για το ποδόσφαιρο λες και χάνεται η ζωή τους, ακούω αγόρια να κάνουν όνειρο ζωής το facebook λες και δεν υπάρχει κάτι άλλο! Και νευριάζω με όλους αυτούς που μπορεί να είναι τόσο αναίσθητοι με όλους και με όλα και ασχολούνται με ασήμαντα πράγματα! 
Μα μέσα μου ξέρω πως δε νευριάζω πραγματικά αλλά ζηλεύω που αυτοί μπορούν και το κάνουν, που μπορούν να ασχοληθούν 4 ώρες με όζες και κραγιόν γιατί εγώ δε μπορώ και έχω ξεχάσει πλέον πως είναι να πονά το στομάχι σου όταν περιμένεις κάτι που θέλεις πολύ!
  Αλλά δε ξεχνώ την αδικία του κόσμου και του κοινωνικού συστήματος, δε ξεχνώ πως με έχουν βάλει σε ένα τρυπάκι να θέλω να αγοράσω συγκεκριμένα ρούχα για να αισθάνομαι αρεστή ενώ άλλοι δεν έχουν να φάνε και δε ξεχνώ πως με έχουν κάνει έτσι ώστε να μη νοιάζομαι για τους άλλους παρά μόνο για μένα! 
   Γιατί φίλοι μου πιο εύκολο είναι να μιλήσεις άσχημα στον άλλον παρά να του απαντήσεις με ένα χαμόγελο πλέον...
Μπορεί να ήταν λίγο μπερδεμένο αλλά αυτές ήταν οι σκέψεις μου! Θα χαρώ να ακούσω απόψεις άλλων :-)

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

H πιο όμορφη παρέα...

   Ειλικρινά βαριέμαι πάρα πολύ τώρα τελευταία...Τελείωσα με τις σπουδές μου και γύρισα πίσω, έμενα σε ένα παραθαλάσσιο χωριό ώσπου για καλύτερα με τη μητέρα αποφασίσαμε να έρθουμε μέσα στη πόλη όπου και το κάναμε! Αρχικά δε μου έλειπε η φοιτητική μου ζωή παρα μόνο οι 4 φίλες μου... Βλέπετε εδώ στο χωριό και στη πόλη δεν είχα ιδιαίτερο κύκλο όχι ότι δεν ήμουν κοινωνική ίσα-ίσα απλά είχα περάσει δύσκολα τελευταία και είχα αναλωθεί σε αυτά! Επομένως εκτός απο παρέες που πάντα κατέληγαν να βγαίνει το ερωτικό του άλλου εγώ απομακρύνθηκα γιατί είχα και έχω μια σχέση που με γεμίζει και κάθε άλλο παρα προβλήματα θα είχα! Για να μη τα πολυλογώ εδώ είχα το κολλητό μου το Πάνο και την αδερφή του την Εύα, ο Πάνος δυστυχώς σπουδάζει Ρόδο και περιμένω να τον βλέπω στις διακοπές και με την Εύα έχουμε αναλαμπές σχέσεις που ή θα βρισκόμαστε συνέχεια ή καθόλου...
   Έτσι έφτασε η στιγμή να αναπολώ τις τρελές αδερφές τις φοιτητικής μου ζωής που έστω κι αν λίγο απομακρυνθήκαμε τουλάχιστον δε χαθήκαμε, έμαθα κιόλας πως και για αυτές μια απο τα ίδια είναι, θα ήθελα λοιπόν να σας τις παρουσιάσω και με αυτό το τρόπο να κλείσω αυτό το κύκλο ώστε να αναγεννηθούν άλλοι με αυτές πρωταγωνίστριες πάλι...
Βικτώρια
Πρώτη είναι η Βικτώρια, ήταν συγκάτοικος μου τα τρία χρόνια, ήταν το άτομο που δεν εξηγήτε αλλιώς ήθελε να με κάψει ζωντανή διότι κάθε φορά που έφευγε απο το σπίτι ξεχνούσε τοστιέρες μαλλιών και τοστ καθώς και θερμοσίφωνα ανοιχτό και όλα αυτά πάντα σε συνδυασμό...
Ήταν σε όλα τόσο αντίθετη απο μένα (κοιμόταν 9 η ώρα το πρωί πχ και εγώ ξυπνούσα 10 και τις δουλειές του σπιτιού τις έκανε πάντα μετά τις 3 τα ξημερώματα), τρελή σας λέω....Χαχαχαχα!!!Ενώ πάντα είχε υπέροχα φτιαχμένα νύχια που σε περίοδο εξεταστικής τα έβαφε πάντα με πολύ ζήλο για να τα ξεβάψει μετά απο λίγη ώρα γιατί όπως συγκεκριμένα έλεγε την αποσυντόνιζαν όταν διάβαζε γιατί όλο τα κοιτούσε (τρελή ξαναλέω :-p)...Ενώ πάντα όταν ετοιμαζόταν για να βγούμε έκανε συνδιασμούς απο το απόγευμα και ερχόταν να τους δω και φυσικά τη περίμενα πάντα μισή ώρα για να είναι εντελώς έτοιμη...Ήταν το άτομο που όταν της ζητούσες συμβουλή θα σου έλεγε πάντα δύο (αντίθετες φυσικά) γιατί δε μπορούσε να διαλέξει και ήταν το άτομο που θα ήταν δίπλα σου όποτε το χρειαζόσουν...Αυτή ήταν η Βίκυ (όπως συνήθηζα να τη φωνάζω).
Δέσποινα
Επόμενη ήταν η Δέσποινα η οποία συγκατοικούσε με τη Νικολέτα που θα αναφέρω παρακάτω, η Δέσποινα ήταν η κοπέλα που μπορούσε στο λεπτό να σου βγάλει τον αστρολογικό σου χάρτη και να σου τον αναλύει με ευκολία, επίσης μαγείρευε πάντα πολύ ωραίες μακαρονάδες, ενώ όποτε έβρισκε διαθέσιμη καφετζού πήγαινε και μπορεί να έκλαιγε και μαζί της με αυτά που άκουγε! Ήταν αρχικά κολλημένη με τον εφηβικό της έρωτα και ώρες ξαγρυπνούσαμε λέγοντας για αυτόν (μετά ξαγρυπνούσαμε και για άλλους...Χιχιχιχι)!!!Ακόμη η Δέσποινα προτιμούσε αρκετές φορές να κάτσει μέσα να δει σίριαλ στη τηλεόραση παρα να ετοιμαστεί να βγει έξω ενώ όταν ετοιμαζόταν ήθελα μία ώρα αφότου λούστηκε περιθώριο για να μη βγει και κρυώσει, ήταν επίσης το άτομο που μιμούταν τους πάντες και τα πάντα και εμείς ρίχναμε απίστευτο γέλιο, πόσα βιντεάκια έχω που κάνει τη Ρωσίδα και πολλά νούμερα που βλέπαμε κάθε χρόνο στη eurovision...Νούμερο κανονικό σας λέω με πάντα ένα χαμόγελο στα χείλη και πολύ χιούμορ.
Νικολέτα
Η τρίτη της παρέας που θα αναφέρω είναι η Νικολέτα ή αλλιώς κοτοπουλάκι, το κορίτσι αφασία, ή έκφραση: <<στο κόσμο της>> πιστεύω φτιάχτηκε για αυτήν, μια κοπέλα πολύ γλυκιά όπου δεν έπινε ποτέ πάνω απο μια γουλιά, συγκεκριμένα μια φορά ήπιε ένα ολόκληρο σφηνάκι north (που το έλεγε μπριζόλα γιατί λέει της τη θύμηζε στη γεύση), νόμιζε ότι μέθυσε :-). Επίσης ήταν το άτομο το οποίο ήταν παντός καιρού, όπου κι αν της έλεγες να πάει θα ήταν μέσα, αυτό βέβαια σαν αποτέλεσμα είχε να κανονίζει την ίδια ώρα με 2-3 απο εμάς και να μην είναι συνεπής και να την παίρνουν πάντα τηλέφωνο να της φωνάξουν και αυτή χαλαρή είτε να μη το σηκώνει, είτε να το θεωρεί φυσιολογικό που έχει στήσει τις άλλες! Φυσικά κανείς δε της κρατούσε κακία γιατί μετά απο λίγο καιρό όλες ξέραμε πως για να είναι σίγουρη η συνάντηση τους με το κοτόπουλο έπρεπε να την πάρουν επανειλημμένες φορές τηλέφωνο μέχρι να τη συναντήσουν ενώ και πάλι τότε δεν ήταν σίγουρο....Χαχαχαχα!Και επίσης ήταν το άτομο που θα σου δάνειζε πάντα λεφτά όταν τα χρειαζόσουν χωρίς να στα ζητάει...Τόσοοοο γλυκιά σας λέω!
Μαρία no1
Η επόμενη που θα αναφέρω είναι η Μαρία (δε λέω το επίθετο της γιατί αν το δει θα θυμώσει, εμείς τη φωνάζαμε με εκείνο πάντως)! Η Μαρία λοιπόν ήταν και αυτή πολύ καλή βέβαια είχε μερικά κολλήματα όπως και όλες μας άλλωστε, αυτή ήταν τύπος που της άρεσε να ασχολήτε με το internet να κατεβάζει ταινίες, πάντα σε θέμα σειρών είχε κάτι να πει με παιδιά που γνωρίζαμε, είχε και αυτή το δικό της χιούμορ και ταιριάζαμε αρκετά, τόσο ώστε υπήρχαν μάχες μεταξύ μας και μέρες που υποσχόμασταν ότι δε θα ξαναμιλήσουμε, φυσικά η Μαρία μάλωνε και με τις υπόλοιπες της παρέας, ήταν η θυμωνιάρα μας (αν δει ότι λέω τέτοια για αυτή θα γκρινιάζει και θα λέει: για μένα δεν είπες ότι και για τις άλλες)! Χαχαχαχα! Εγώ πάντα την παρέσυρα σε θέμα ποτού, πάντα μεθούσε όταν πίναμε και μετά σαν κυρία έφευγε και έκανε εμετό για να συνέλθει αλλά πάντα κυρία! Με τη Μαρία συγκατοικήσαμε στο 3ο έτος, εγώ αυτή και η Βικτώρια, μάλιστα όταν η Βικτώρια έφερνε κάτι ωραίες βότκες που φυσικά μετά απο κάποια φάση έκρυβε γιατί με αυτές γινόμασταν κουρούμπελα, έστελνα πάντα τη Μαρία να φωνάξει τη Βικτώρια και να προσποιηθεί ότι δεν είναι καλά ώστε εγώ να έχω το χρόνο να ψάξω στο δωμάτιο της να βρω τη βότκα....Αλλά και πόσα άλλα σκηνικά να θυμηθώ! Ακόμη με τη Μαρία πάντα είχαμε το ίδιο γούστο στα μαγαζιά και μας άρεζε να πηγαίνουμε σε πιο χύμα φάσεις με rock μουσική, δυστυχώς αυτό το τελευταίο δε το κάναμε όσο θα θέλαμε...

Τρελές εξόδοι
Καρναβάλια
Party στο πανεπιστήμιο
Club
Rock φάσεις
Άνοιξη





Αυτή λοιπόν ήταν η παρέα μου και λίγα απο τα χαρακτηριστικά της καθεμιάς! Τους το χρωστάω γιατί τελευταία είμαι εγώ που έχω χαθεί! Περάσαμε στιγμές γέλιου όπως ανέφερα αλλά και δύσκολες στιγμές με πόνο αλλά πάντα ότι κι αν συνέβαινε στηρίζαμε η μία την άλλη!
Συγκατοικήση
Διάφορα χαζά
 Σας αγαπώ όλες και μου λείπετε η καθεμιά με το δικό της τρόπο! Να είστε καλά και να μου προσέχετε τους εαυτούς σας!

Εγώ
Ευχαριστώ όποιον μπήκε στο κόπο και το διάβασε!