Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

...Η ιστορία της (no2)...

(Να σημειώσω ότι οι αναρτήσεις που θα κάνω με τίτλο: <<η ιστορία της>>, δεν έχουν  σχέση με εμένα! Είναι οι πρώτες λογοτεχνικές μου προσπάθειες! Ενδιάμεσα θα κάνω και προσωπικές αναρτήσεις αλλά με άλλους τίτλους)!

...Περπατώντας στο άχαρο μικρό της σπίτι άρχισε να το παρατηρεί καλύτερα! Τέσσερα χρόνια ζούσε σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους αλλά ποτέ δε τους είχε παρατηρήσει έτσι! Είδε τα χρώματα των τοίχων, τις αράχνες στις γωνίες που πάντα ανέβαλε να καθαρίσει, αυτή ούτε τις αράχνες της ψυχής της δε τολμούσε να διώξει, θα καθάριζε αυτές! Και καθώς παρατηρούσε, το μάτι της έπεσε στο κομοδίνο με τις κορνίζες, όλη της η ζωή σε στιγμιότυπα! Στάθηκε σε μια φωτογραφία που ήταν μικρή, ήταν δεν ήταν πέντε χρονών! Φορούσε ένα καρπουζί φουστανάκι και τα χείλη της ήταν πασαλειμμένα με παγωτό! Το κεφαλάκι της το στόλιζε ένα ψάθινο καπέλο που στις άκρες του κρεμόντουσαν δύο κατακόκκινα κερασάκια! Όμως αυτό που της τσίμπησε τη ψυχή ήταν η έκφραση της, τόσο χαρούμενη, τόσο αθώα, τόσο μακρινή από την σημερινή...
    Δακρυσμένη θυμήθηκε εκείνη τη μέρα που τραβήχτηκε η φωτογραφία, Αύγουστος μήνας, έξω ζέστη λιοπύρι και ο πατέρας της αποφάσισε να τη πάει μια βόλτα  να φάνε παγωτό! Θυμήθηκε ακόμη τη χαρά που ένιωσε εκείνη την ώρα! Ήταν η πρώτη φορά που δεν την ένοιαζε ούτε λίγο η απουσία της μητέρας της, ίσως ήταν η πρώτη φορά που χάρηκε που τους είχε εγκαταλείψει αλλά κατευθείαν ένιωσε ενοχές που άφησε τον εαυτό της να σκεφτεί κάτι τέτοιο για τη μητέρα της! Για μια μητέρα όμως που ποτέ δε νοιάστηκε αν είχε παιδί...
    Μπήκαν στο αμάξι και ξεκίνησαν για μια παραθαλάσσια τοποθεσία λίγο έξω από τη πόλη! Θυμάται ακόμη πως από την ανυπομονησία της είχε φορέσει ανάποδα το καρπουζί της φορεματάκι και ο μπαμπάς της γελούσε. Όταν έφτασαν εκεί ο πατέρας της τη σήκωσε στα χέρια και κοιτώντας την μες τα μάτια της είπε: <<πάντα θα είμαι εδώ για σένα, ότι κι αν συμβεί>>, δεν ήξερε ο καημένος πως η μοίρα τον είχε ακόμη στο στόχαστρο, δεν ήξερε... 
    Αφού έκαναν τη βόλτα τους κάθισαν σε ένα μαγαζάκι, το πιο γραφικό που υπήρχε στη περιοχή, ακόμη θυμάται το όνομα του: ΚΥΡ ΜΕΝΤΙΟΣ! Κάθισαν εκεί και παρήγγειλε αυτή ένα παγωτό και αυτός έναν μέτριο ελληνικό! Μέτριο όπως όλα στη ζωή του. Παλιά τον λυπόταν, κ.Μέτριο τον έλεγε, θεωρούσε πως όλα στη ζωή του ήταν μέτρια! Τώρα που μεγάλωσε πόσο επιζητούσε να είχε κι αυτή μια μέτρια ζωή! Τις χόρτασε τις αναταραχές, φτάνει!
   Αλλά έτσι είναι αν έχεις γεννηθεί να ζεις στα άκρα με αυτά θα πορευτείς! Λες και ο θεός σου έχει γραμμένη μια διαδρομή, ή αυτή θα πάρεις και θα αντέξεις ή άντε στο καλό σου λέει! Αλλά αυτή δεν άκουσε, της άρεσε πάντα να αντιδρά, να προκαλεί, να τα διαλύει όλα και σαν ένας άλλος φοίνικας να αναγεννάτε από τις στάχτες της! Νόμιζε πως πάντα θα είχε μια επόμενη ευκαιρία  αλλά τι είναι οι ευκαιρίες αγάπη μου, πασατέμπος να σου προσφέρεται σε κάθε γωνιά του δρόμου;...
   

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

...Η ιστορία της (no1)...

 
 ...Σηκώθηκε το πρωί, στο στόμα της είχε ακόμη την πικρή γεύση των όσων άκουσε εχθές! Μια γεύση που έφτανε μέσα στα σωθικά της και την μόλυνε! Δε μπορεί να είναι αλήθεια σκέφτηκε και τσίμπησε το μάγουλο της να σιγουρευτεί! Ήταν αλήθεια όμως όλα όσα φοβόταν, όλα όσα απέφευγε ήταν εκεί και της ζεμάτιζαν τη ψυχή!
    Σηκώθηκε από το κρεββάτι νωθρά, θολωμένη ακόμη από τις χιλιάδες σκέψεις, ζήτημα αν είχε καταφέρει να κοιμηθεί μια ώρα! Όταν στυλοβάτησε στα πόδια της κόντεψε να πέσει, ίσα που πρόλαβε να κρατηθεί από τη καρίνα του κρεβατιού. << Και δεν έπεφτα να ησυχάσω;>> σκέφτηκε! Είχε συνηθίσει να πέφτει όλη της τη ζωή, να βρίσκεται σκυμμένη στις ορέξεις του καθενός που ερχόταν να απομυζήσει ότι υπήρχε μέσα στη τρυφερή της ψυχή! Κι αυτή όλο έδινε, έδινε, δε χαλούσε χατίρι ποτέ σε κανέναν!
   Πολλές φορές τα βράδια, όταν καθόταν μόνη της στη μοναξιά του μικρού σαλονιού της πίνοντας ένα ποτηράκι φτηνό καμπερνέ, μονολογούσε τα ονόματα όσων είχε δώσει ένα κομμάτι από τη ψυχή της! Μπορεί να της έπαιρνε καμιά ώρα να τα απαριθμεί και πάλι ξεχνούσε κάποια. Έπειτα όταν προσπαθούσε να θυμηθεί τα ονόματα αυτών που της είχαν δώσει αυτηνής, γιατί δε της ερχόταν ούτε ένα; Κι αυτό το ένα ποτηράκι καμπερνέ γινόταν τρία και τέσσερα!
    Έτσι με αυτές τις σκέψεις πέρασε το πρωινό της και πλανιόταν σαν την άδικη κατάρα μέσα στο μικρό της σαλονάκι...

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

...Γυρισμός...


...Ξύπνησα σήμερα βεβιασμένα από έναν ύπνο βουβό, αγχωτικό! Ξύπνησα και θυμήθηκα πόσες δουλειές είχα να κάνω! Ένα αίσθημα αναβλητικότητας πλημμύρισε όλο μου το κορμί!
Ξαφνικά θυμήθηκα ποια είμαι, επαναπροσδιόρισα τον εαυτό μου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα! Αναρωτήθηκα αν τα καταφέρνω, αυτά είναι που θέλεις να κάνεις Κατερινάκι; Ρώτησα τον εαυτό μου!
Αλλά ακόμη και αυτός δεν είχε απάντηση να μου δώσει!
Ξύπνησα σήμερα βαριά, νωθρά, με ένα βλέμμα κενό!
Είσαι άραγε εσύ αυτή που ζεις ή η απομίμηση του εαυτού σου;...

(Μετά από 4 μήνες απουσίας σήμερα ένιωσα τη απεγνωσμένη ανάγκη να εκφραστώ! Γεια σε όλους λοιπόν)!