Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

...Αφιερωμένο...

...Ούτε μία φορά δε με αναζήτησες, μάλλον συνήθισες στην απουσία μου, ίσως συνήθισα κι εγώ! Γίναν όσα μας χωρίζουν ένας απέραντος ωκεανός ανάμεσα μας... Ίσως είναι καλύτερα έτσι, μία πικρία μου έμεινε και εκατοντάδες στιγμές, ως ανάμνηση των περασμένων...
  Υπήρχαν φορές που θύμωνα, έτσι θυμόμουν τα άσχημα και ένιωθα καλύτερα. Άλλες φορές πάλι ενοχές βασάνιζαν τις σκέψεις μου! Ναι έχω κάνει λάθη το παραδέχομαι, λάθη όμως έκανες κι εσύ! Σε αγάπησα, σε πίστεψα, σε πόνεσα! Όλα αυτά στο μεγαλείο τους!
  Έχω να σε δω σχεδόν 4 μήνες, είναι κάπως περίεργο, άλλους τόσους έχω να ακούσω τη φωνή σου. Μια φωνή που άκουγα κάθε μέρα για 4 χρόνια και βάλε. Ναι η απόφαση ήταν δική μου αλλά δε σημαίνει ότι δε πονάει! Δε τολμώ να σε ρωτήσω τι κάνεις, τι νόημα έχει άλλωστε. Μέσα στους τελευταίους μήνες διαμορφώθηκα ξανά, δε μου μένει κακία ή εγωισμός. Μόνο μια γλυκιά αναπόληση στιγμές-στιγμές βασανίζει το μυαλό μου. Είσαι λίγα χιλιόμετρα μακριά και σε νιώθω μίλια έξω από τη ζωή μου. Ξαφνικά, όπως γίνονται όλα τα μεγάλα, ΞΑΦΝΙΚΑ!
  Πέρασα μαζί σου 4 πολύ ωραία χρόνια, δεν έχω κακίες ούτε παράπονα, για μένα θα είσαι πάντα ψηλά. Ότι ζήσαμε δε ξεχνιέται, έχει ήδη αφήσει το σημάδι του άλλωστε. Ήσουν κοντά μου σε δύσκολες στιγμές, σου κρατούσα το χέρι στους φόβους σου, όμως παρόλα αυτά κάπου χάλασε, κάτι μας κούρασε. Ίσως το ότι ήμασταν από μικροί μαζί, ίσως ότι αλλάξαμε στη πορεία, ίσως πολλά...
  Δε ξέρω γιατί τώρα ένιωσα την ανάγκη να τα γράψω όλα αυτά που το πιθανότερο είναι πως δε θα τα δεις ποτέ. Και είναι ακόμη περισσότερα που δε χωράνε στις λέξεις ούτε καν στις σκέψεις μου. Δεν έχω εξάλλου κανέναν άλλον να τα πω και θέλω να τα ξορκίσω από πάνω μου.
  Εύχομαι να είσαι καλά, να μη με σκέφτεσαι αρνητικά, να σου έχει μείνει μέσα σου κάτι γλυκό έστω και ανολοκλήρωτο. Η αγάπη μας έκλεισε το κύκλο της, το επέλεξα εγώ, το επέλεξες εσύ, το επιλέξαμε κι οι δυο. 
  Στο τέλος γύρισες και μου είπες πως μόνο μαζί μου είχες φανταστεί τη ζωή σου, με εμένα ατένιζες το μέλλον. Αγκάθι στη ψυχή μου αυτά σου τα λόγια, και μετά απλώς χάθηκες  δεν έκανες τίποτα για να γυρίσω κι εγώ έτσι έφευγα όλο και πιο μακριά. Σου είχα ζητήσει χρόνο, μου έδωσες, ίσως τελικά δεν ήταν ο χρόνος αυτό που χρειαζόμουν αλλά η παρουσία σου κοντά μου. Κι έτσι όπως σου είπα να φύγεις εσύ απλά το έκανες, λες και 4 χρόνια είχες περάσει να πεις απλά ένα γεια  Απόρησα ότι ίσως δε με αγάπησες ποτέ, αλλά τελικά νομίζω ξέρω την απάντηση: απλά έβαλες την αξιοπρέπεια σου πάνω από όλα, προτίμησες τη πορεία εκ του ασφαλούς, άλλωστε ποτέ δε σου άρεσαν τα σκηνικά δράσης, κι ας εμένα οι ταινίες αντικατόπτριζαν τη πραγματικότητα μου, ηθοποιός ήσουν άλλωστε να ακολουθήσεις τα κέφια μου; Ηθοποιός όχι, όμως πόσο θα ήθελα να ήσουν ο πρωταγωνιστής της ζωής μου.
  Προτίμησες κι εσύ, όπως κι εγώ τον εύκολο δρόμο, ΧΩΡΙΣΜΟΣ γράφτηκε με μεγάλα μαύρα γράμματα. Και ότι συνέβη απλά έληξε εκεί.
  Δεν υπήρχαν λόγια να σε αντικρίσω από κοντά να σου πω, δεν είχα μιλιά, για καιρό την είχα χάσει. Είπαμε ότι είπαμε και τέλειωσε έτσι, χωρίς ιδιαίτερους μελοδραματισμούς  χωρίς εντάσεις. Απλά έληξε όπως απροσδόκητα γνωριστήκαμε, έτσι και χωρίσαμε και όπως συμφώνησες κι εσύ στο τέλος: <<ΚΙ ΕΜΕΙΝΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΙΣΟ...>>!!!
(...Για σένα που ξέρω πως ποτέ δε θα το διαβάσεις όσο κι αν καταβάθος μπορεί να ήθελα...
Για σένα που ποτέ δε σου εξήγησα γιατί πολύ απλά δεν  είχα τι να σου  εξηγήσω...
Για σένα  μεγάλε μου έρωτα, έχε γεια και να είσαι καλά)!

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

...Η ιστορία της (no2)...

(Να σημειώσω ότι οι αναρτήσεις που θα κάνω με τίτλο: <<η ιστορία της>>, δεν έχουν  σχέση με εμένα! Είναι οι πρώτες λογοτεχνικές μου προσπάθειες! Ενδιάμεσα θα κάνω και προσωπικές αναρτήσεις αλλά με άλλους τίτλους)!

...Περπατώντας στο άχαρο μικρό της σπίτι άρχισε να το παρατηρεί καλύτερα! Τέσσερα χρόνια ζούσε σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους αλλά ποτέ δε τους είχε παρατηρήσει έτσι! Είδε τα χρώματα των τοίχων, τις αράχνες στις γωνίες που πάντα ανέβαλε να καθαρίσει, αυτή ούτε τις αράχνες της ψυχής της δε τολμούσε να διώξει, θα καθάριζε αυτές! Και καθώς παρατηρούσε, το μάτι της έπεσε στο κομοδίνο με τις κορνίζες, όλη της η ζωή σε στιγμιότυπα! Στάθηκε σε μια φωτογραφία που ήταν μικρή, ήταν δεν ήταν πέντε χρονών! Φορούσε ένα καρπουζί φουστανάκι και τα χείλη της ήταν πασαλειμμένα με παγωτό! Το κεφαλάκι της το στόλιζε ένα ψάθινο καπέλο που στις άκρες του κρεμόντουσαν δύο κατακόκκινα κερασάκια! Όμως αυτό που της τσίμπησε τη ψυχή ήταν η έκφραση της, τόσο χαρούμενη, τόσο αθώα, τόσο μακρινή από την σημερινή...
    Δακρυσμένη θυμήθηκε εκείνη τη μέρα που τραβήχτηκε η φωτογραφία, Αύγουστος μήνας, έξω ζέστη λιοπύρι και ο πατέρας της αποφάσισε να τη πάει μια βόλτα  να φάνε παγωτό! Θυμήθηκε ακόμη τη χαρά που ένιωσε εκείνη την ώρα! Ήταν η πρώτη φορά που δεν την ένοιαζε ούτε λίγο η απουσία της μητέρας της, ίσως ήταν η πρώτη φορά που χάρηκε που τους είχε εγκαταλείψει αλλά κατευθείαν ένιωσε ενοχές που άφησε τον εαυτό της να σκεφτεί κάτι τέτοιο για τη μητέρα της! Για μια μητέρα όμως που ποτέ δε νοιάστηκε αν είχε παιδί...
    Μπήκαν στο αμάξι και ξεκίνησαν για μια παραθαλάσσια τοποθεσία λίγο έξω από τη πόλη! Θυμάται ακόμη πως από την ανυπομονησία της είχε φορέσει ανάποδα το καρπουζί της φορεματάκι και ο μπαμπάς της γελούσε. Όταν έφτασαν εκεί ο πατέρας της τη σήκωσε στα χέρια και κοιτώντας την μες τα μάτια της είπε: <<πάντα θα είμαι εδώ για σένα, ότι κι αν συμβεί>>, δεν ήξερε ο καημένος πως η μοίρα τον είχε ακόμη στο στόχαστρο, δεν ήξερε... 
    Αφού έκαναν τη βόλτα τους κάθισαν σε ένα μαγαζάκι, το πιο γραφικό που υπήρχε στη περιοχή, ακόμη θυμάται το όνομα του: ΚΥΡ ΜΕΝΤΙΟΣ! Κάθισαν εκεί και παρήγγειλε αυτή ένα παγωτό και αυτός έναν μέτριο ελληνικό! Μέτριο όπως όλα στη ζωή του. Παλιά τον λυπόταν, κ.Μέτριο τον έλεγε, θεωρούσε πως όλα στη ζωή του ήταν μέτρια! Τώρα που μεγάλωσε πόσο επιζητούσε να είχε κι αυτή μια μέτρια ζωή! Τις χόρτασε τις αναταραχές, φτάνει!
   Αλλά έτσι είναι αν έχεις γεννηθεί να ζεις στα άκρα με αυτά θα πορευτείς! Λες και ο θεός σου έχει γραμμένη μια διαδρομή, ή αυτή θα πάρεις και θα αντέξεις ή άντε στο καλό σου λέει! Αλλά αυτή δεν άκουσε, της άρεσε πάντα να αντιδρά, να προκαλεί, να τα διαλύει όλα και σαν ένας άλλος φοίνικας να αναγεννάτε από τις στάχτες της! Νόμιζε πως πάντα θα είχε μια επόμενη ευκαιρία  αλλά τι είναι οι ευκαιρίες αγάπη μου, πασατέμπος να σου προσφέρεται σε κάθε γωνιά του δρόμου;...
   

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

...Η ιστορία της (no1)...

 
 ...Σηκώθηκε το πρωί, στο στόμα της είχε ακόμη την πικρή γεύση των όσων άκουσε εχθές! Μια γεύση που έφτανε μέσα στα σωθικά της και την μόλυνε! Δε μπορεί να είναι αλήθεια σκέφτηκε και τσίμπησε το μάγουλο της να σιγουρευτεί! Ήταν αλήθεια όμως όλα όσα φοβόταν, όλα όσα απέφευγε ήταν εκεί και της ζεμάτιζαν τη ψυχή!
    Σηκώθηκε από το κρεββάτι νωθρά, θολωμένη ακόμη από τις χιλιάδες σκέψεις, ζήτημα αν είχε καταφέρει να κοιμηθεί μια ώρα! Όταν στυλοβάτησε στα πόδια της κόντεψε να πέσει, ίσα που πρόλαβε να κρατηθεί από τη καρίνα του κρεβατιού. << Και δεν έπεφτα να ησυχάσω;>> σκέφτηκε! Είχε συνηθίσει να πέφτει όλη της τη ζωή, να βρίσκεται σκυμμένη στις ορέξεις του καθενός που ερχόταν να απομυζήσει ότι υπήρχε μέσα στη τρυφερή της ψυχή! Κι αυτή όλο έδινε, έδινε, δε χαλούσε χατίρι ποτέ σε κανέναν!
   Πολλές φορές τα βράδια, όταν καθόταν μόνη της στη μοναξιά του μικρού σαλονιού της πίνοντας ένα ποτηράκι φτηνό καμπερνέ, μονολογούσε τα ονόματα όσων είχε δώσει ένα κομμάτι από τη ψυχή της! Μπορεί να της έπαιρνε καμιά ώρα να τα απαριθμεί και πάλι ξεχνούσε κάποια. Έπειτα όταν προσπαθούσε να θυμηθεί τα ονόματα αυτών που της είχαν δώσει αυτηνής, γιατί δε της ερχόταν ούτε ένα; Κι αυτό το ένα ποτηράκι καμπερνέ γινόταν τρία και τέσσερα!
    Έτσι με αυτές τις σκέψεις πέρασε το πρωινό της και πλανιόταν σαν την άδικη κατάρα μέσα στο μικρό της σαλονάκι...